![]() | POCIĄGw reżyserii Jerzego Kawalerowicza premiera cyfrowej wersji 11.01.2010 |
Pomysł na ten film podsunęło samo życie: wskutek zbiegu okoliczności Jerzy
Kawalerowicz jechał kiedyś nad morze w damskim przedziale sypialnym z przeżywającą
kryzys kobietą, która przez noc opowiedziała mu historię swojego życia. Reżyser,
szukając najlepszego sposobu na filmową wersję tej opowieści, postanowił umieścić
niemal całą akcję w pociągu. Trwa ona tyle, ile kurs nocnego ekspresu na Hel,
bohaterami są stłoczeni w jego ciasnych wnętrzach pasażerowie. Wśród nich wyróżnia
się para – Marta i Jerzy, która wskutek przypadku dzieli jeden sypialny przedział. Wraz
z nimi pojawia się motyw damsko-męskiej gry, charakterystyczny dla całej twórczości
Kawalerowicza. Widz, dzielący perspektywę bohaterów, niewiele jednak dowiaduje się
zarówno o nich, jak i o pozostałych pasażerach, wie tylko tyle, ile dowiedzieć się
można o przypadkowych towarzyszach podróży – znudzona małżonkiem kokietka
uwodzi kogo może, były więzień obozu koncentracyjnego walczy z bezsennością, stare
kobiety jadą na pielgrzymkę, wakacyjny podrywacz poluje na zdobycz. Punktem
zwrotnym wydaje się moment pojawienia się milicji i informacja, że w pociągu znajduje
się morderca. Wkrótce okaże się, że ta z pozoru normalna zbiorowość zdolna jest do
zwierzęcych czynów.
Film z jednej strony jest grą konwencjami thrillera i melodramatu, z drugiej – rodzajem pełnego niedopowiedzeń, poetyckiego szkicu. Ów melancholijny nastrój współtworzy muzyka, zwłaszcza balladowa wokaliza Wandy Warskiej stanowiąca motyw przewodni filmu. Z dzisiejszej perspektywy nocna podróż to metafora życia, a cały Pociąg to nostalgiczny powrót do najlepszego okresu w historii polskiego kina, w doskonałym aktorskim towarzystwie.
Film z jednej strony jest grą konwencjami thrillera i melodramatu, z drugiej – rodzajem pełnego niedopowiedzeń, poetyckiego szkicu. Ów melancholijny nastrój współtworzy muzyka, zwłaszcza balladowa wokaliza Wandy Warskiej stanowiąca motyw przewodni filmu. Z dzisiejszej perspektywy nocna podróż to metafora życia, a cały Pociąg to nostalgiczny powrót do najlepszego okresu w historii polskiego kina, w doskonałym aktorskim towarzystwie.
◄◄◄ pozostałe filmy






